[tag] คู่สามีภรรยา Cubic school

posted on 06 Nov 2008 00:16 by tonnam-cs

 

*รูปภาพ  บทความ  และเนื้อหาใดๆในบล็อกนี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ ::[โรงเรียนลูกบาศก์]:: ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ*

 

 

 

ผู้ดำเนินรายการ  : ภูผา (ไม้) (โดยมีคุณแม่ชักใยอยู่เืบื้องหลัง)

 

คำเตือน...

"อ่านแท็ก แถมฟิก"

"ยาว  รั่ว  มั่ว  เสื่่อม"

 

 

"เนื้อหาในแท็กนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องในโรงเรียนแต่อย่างใด  และไม่ได้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงรวมถึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักค่ะ ^_^~"

 

หวัดดีครับ!!

 

 

 

 

ไม่เจอกันนานเลยนะครับ

 

 

วันนี้มาอัพแท็กที่เจ้าน้ำได้มา  ขอบคุณ  น้องไอริส  แล้วก็  น้องธูป สำหรับโอกาสในการเอาเจ้าน้ำมายำเล่นแท็กสนุกๆนะครับ

 

 

อันที่จริงเจ้าเปี๊ยกตั้งใจจะอัพแท็กนี้เองโดยพูดถึงคู่อื่น...แถมยังมาบอกขอให้ผมวาดรูปให้

แต่ผมว่าต้องอัพมันคู่กับคนอื่นสิถึงจะสนุก  ก็เลยตัดสินใจแย่งมาอัพให้เอง  ฮะๆๆ  เป็นพี่ชายใจดีอีกแล้วสิเนี่ย

 

 

 

 

ถ้าไงเริ่มกันเลยละกันนะ

(ต้องลงรูปก่อนใช่ไหมครับ)

 

ต้นน้ำ x ไอริส

 

ขอเริ่มจากรูปเก่า  หากินได้หลายงาน  แม่บอกว่าต้องใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่า (แต่ผมว่าแม่ขี้เกียจล่ะ)

 

 

 

1.  บอกชื่อของคู่สามีภรรยาที่เลือกมาซิ

ต้นน้ำ  พรรังสรรค์
ไอริสา  พรรังสรรค์

 

 

"อ...ไอน้ำ  ทำไมฉันต้องมาแต่งงานกับแกด้วยยะ"

 

 

 

 

 

 

"....ฉันต่างหากที่อยากจะถาม...พี่ไม้บร้าาาาา ทำไมผมต้องมาจับคู่กับยัยสาวทะโมนนี่ด้วยละคร้าบบ...."

 

 

 

 

"...ว่าใครยะ  ไหนบอกเป็นสุภาพบุรุษไม่รังแกผู้หญิงไง"

 

"...ก...ก็......" (เถียงไม่ออก) ".....ก็......."

 

 

 

 

 

 

 

แฮ่ม...ปล่อยข้าวใหม่ปลามันตกลงกันเอง  เรื่องในครอบครัวเราไม่ควรเข้าไปยุ่ง  ไปดูข้อถัดไปดีกว่านะครับ

 
   
2.  แต่งงานกับแล้วใครจะเป็นสามี ใครจะเป็นภรรยา ใครเป็นเมะ ใครเป็นเกะ?


สามี  => ต้นน้ำ
ภรรยา => ไอริส
 

 

/เหลือบมองสองคนที่เหมือนเสียงโหวกเหวกจะเงียบหายไป

 

....แล้วพี่จะกรวดน้ำไปให้แกนะ....

 

 

 

ระหว่างที่เหตุการณ์เหมือนจะกำลังสงบ

ขออนุญาตให้จังหวะนี้ขุดเอาวิชาลับก้นหีบของตระกูลพรรังสรรค์มาใช้...

 

โอมมะลุกกุ๊กกุ๋ย บุ๋ยบุ๋ง  บึมบะละก้าาาา....ห้าๆๆๆ

(แ่ม่ครับ....นี่ใช่คาถาแน่เหรอครับ -_-'')

 

 

 

แปลงร่างเป็น.....

 

 

 

 

 

 

 

 

"โดราเอไม้!!!"

 (กระเป๋าวิเศษหายไปไหน?)

 

 

 

 

 

"...."

 

 

 

 

 (แม่ครับ....แม่แกล้งผมใช่ไหมครับเนี่ย)

 

 

 

 



แต่โอเค!  The show must go on!  เพื่อเจ้าน้องชายสุดที่รัก  เรื่องรั่วแค่นี้ผมจัดให้ครับ...

 

แฮ่ม....งั้นเรามานั่งไทม์แมชชีนไปดูสองคนนี้ในภาค TYL กันเล้ย

 

 

ระหว่างที่กำลังเดินทาง  มาดูข้อถัดไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาดีมั้ย ^_^

 

 

3. ตั้งชื่อฉายาให้คู่แต่งงานคู่นี้ซิ



"รักซ้อน...ซ่อนเงื่อน...เพื่อนทรยศ!!"
(งาบเพื่อนเอามาทำแฟน)


 

4. คิดว่าคนที่เลือกจะเป็นสามีที่ดีรึเปล่า

ไอ้น้ำไม่กล้าหือแน่นอน...โดราเอไม้ฟันธง...!


5. แล้วภรรยาล่ะจะเป็นภรรยาที่ดีรึเปล่า

ข้อนี้ผมก็ช่วยตอบให้แทนละกัน....สาวน่ารักอย่างงั้นก็ต้องเป็นภรรยาที่ดีอยู่แล้วครับ

 

 

 

 

 

อ๊ะ...ถึงแล้ว....

 

 

โดราเอไม้ปีนออกมาจากลิ้นชักเงียบๆ แล้วซุ่มดูอยู่ในซอกหลืบ

 

 


ข้อ 6, 7, 8 ขออนุญาตเหมารวมกันไว้ในเหตุการณ์ที่เรากำลังจะไปแอบส่องต่อไปนี้



เราไปดูให้เห็นกับตากันเลยดีกว่าครับ...

 

 

"เอ้า  ลองชิมดูสิ" 

หญิงสาวยืนกอดอกมองอาหารมากมายบนโต๊ะที่ใช้เวลาเตรียมกว่าครึ่งค่อนวันด้วยความภาคภูมิใจ  นี่เธอลงทุนหยุดงานหนึ่งวันเพื่อเตรียมการสำหรับวันครบรอบแต่งงานนี่โดยเฉพาะเลยทีเดียว

 

 

ต้นน้ำกลืนน้ำลายอึกใหญ่.. เขาก็ไม่ได้อยากจะหยาบคายอะไรหรอกนะ  อันที่จริงแล้วตัวเองก็ไม่ได้ทำอาหารเก่งเลยสักนิด...

 

 

แต่ว่าของบนโต๊ะตรงหน้านี่น่ะ...มันใช่อาหารสำหรับคนกินแน่เหรอ!?

 

 

"...เร็วเข้าสิ  ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ  ทำตามตำราเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยนเลยแม้แต่ขั้นตอนเดียว" 

ถ้าไม่นับเรื่องที่หยิบเกลือใส่ลงไปแทนน้ำตาลครั้งหนึ่ง  แล้วก็ตั้งกระทะร้อนไปนิด...อืม.. แล้วก็ลืมน่องไก่ที่อบทิ้งไว้ไปประมาณสองชั่วโมงครึ่งกับข้อผิดพลาดเล็กๆน้อยๆอีกนิดหน่อยก็ตามสูตรเป๊ะเลย...


 

ไรผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกรวบไว้หลวมๆหล่นลงมาเคลียแก้มใส  เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างคาดหวัง  นัยน์ตาสีน้ำข้าวเริ่มหรี่ลงเล็กน้อยหากจะสังเกตดีๆ 


 

"...หรือนายคิดว่ามันห่วยจนไม่อยากกิน"



 

 

 

ตูม!

 

 

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก...
เอาแล้วไง...ระเบิดลูกย่อมๆถูกส่งมาก่อนเป็นการทักทาย


แต่งงานได้แค่ปีเดียวนี่ถึงกับอ่านใจกันได้หรือไงเนี่ย!


 

 

"...ป...เปล๊า...." 

ปฏิเสธไว้ก่อนพี่ไม้สอนไว้  ตบท้ายประโยคด้วยคำพูดเอาใจ  "แค่ตื้นตันจนพูดไม่ออกเท่านั้นเอง"

 

"อย่ามาทำน้ำเน่า"  สาวเจ้าชักหมดความอดทน  มือยกขึ้นเท้าเอวแล้วจ้องหน้าที่เริ่มซีดเผือดของอีกฝ่ายตรงๆพร้อมกับยื่นคำขาด  "ตกลงจะกินหรือไม่กิน"


"....จ้องกันอย่างนี้ก็เขินแย่สิ"  ต้นน้ำยิ้มแห้งพร้อมกับพยายามเปลี่ยนเรื่อง  หนังตาข้างขวากระตุกเป็นพักๆ


 

 

 

เขาว่ากันว่า 'ขวาร้ายซ้ายดี'

 

แต่มาเตือนกันตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วเฟร่ย!


 

"ไม่ต้องมาเฉไฉเลย  นายต้นน้ำ พรรังสรรค์"

 

 

 

มาแล้ว...ระเบิดย่อมๆอีกหนึ่งลูก...

เล่นเรียกซะเต็มยศขนาดนี้แสดงว่าเลือดในเส้นเลือดแดงใหญ่คงกำลังเดือดปุดๆ จนแทบจะพ่นควันขโมงโฉงเฉงออกมาทางจมูกได้เลยเป็นแน่แท้

 

"กินสิ...กิน  ก็ไอริสอุตส่าห์ทำให้นี่"  เขาว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบช้อนส้อมขึ้นมาไว้ในมือ  สายตาที่มองมันราวกับมองอาวุธที่จะใช้สำหรับทำอัตนิวิบาตกรรมไม่อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า


 

เมื่อประเมินสถานการณ์แล้วว่าหมดทางจะแถต่อไปได้อีก จึงใช้ส้อมที่สั่นน้อยๆจิ้มลงไปบนอะไรสักอย่างที่เดาเอาเองว่าน่าจะเคยเป็นเนื้อสัตว์สักชนิดมาก่อนที่จะกลายเป็นก้อนถ่านสีดำๆ  ภาวนาขอให้เป็นแค่หูแว่วไปเองว่าได้ยินเสียงดัง  'ฉ่าาา....'  เหมือนของที่กำลังติดไฟแล้วถูกจับแช่ลงไปในน้ำ....

 

หลับตานึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก...ระลึกถึงพระคุณแม่และพี่ชายขี้แกล้งทั้งสามเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

ขอบคุณที่เลี้ยงผมมาจนโต  ส่งเสียให้ได้เรียนหนังสือเป็นผู้เป็นคนกับเขา  ชาติหน้าหวังว่าจะได้เกิดเป็นลูกแม่อีก...แต่ไม่เอาพี่ชายแล้วนะครับ...



 

แล้วก้อนดำๆที่ไม่สามารถจำแนกเข้าเป็นชนิดใดในอาหารหลักห้าหมู่ได้ก็ถูกส่งเข้าปากทีเดียวทั้งชิ้น....



 

 

 

 

"........"



 

 

วินาทีแรก...รสขมกระจายไปทั่วลิ้น...

 

ตามด้วยรสเค็มแปร่งและเผ็ดร้อนที่ทำเอาเขาต้องยกมือขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัวเพราะกลัวว่าจะพ่นไฟออกมา..

 

 

รสชาติโดยรวมแล้วทำเอาชายหนุ่มถึงกับหลั่งน้ำตาให้หนึ่งแหมะ....


 

 

....เวลาผ่านไปเกือบนาทีโดยมีเพียงความเงียบและบรรยากาศกดดันที่ทำให้รู้สึกว่าแม้แต่อณูอากาศยังหนักอึ้ง...


ไม่รู้ว่าเขาแสดงท่าทางอะไรออกไปบ้าง  แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเพื่อจะเอ่ยปากชมในฝีมือการทำอาหาร ซึ่งแม้จะไม่ได้เรื่องเหมือนทุกทีแต่ก็รู้ว่าตั้งใจทำขนาดไหน...

 

 

 

 

ภาพที่เห็นกลับทำเขาหัวใจหล่นตุ้บไปอยู่ที่ตาตุ่ม...



 

 

 

"...ก....ก็รู้......อยู่แล้ว....ว่ามันจะออกมา.......แย่...."

สุ้มเสียงแผ่วเบาราวกับจะลอยหายไปกับอากาศนั้นสั่นเครือจนน่ากลัว   เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้นหลังจากนั้น  ตามด้วยหยดน้ำใสๆที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาคู่สวยก่อนจะทิ้งตัวลงสองข้างแก้มแล้วหยดลงบนพรม


 

 

ซวยแล้ว....ซวยจริงๆแล้วทีนี้...
ทำไมพยากรณ์อากาศไม่เตือนกันซักนิดว่าจะมีพายุเข้า!




หญิงสาวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา  ทว่าทั้งหมดกลับกลืนหายไปกับเสียงสะอื้น  มือยกขึ้นปิดปากก่อนจะหันหลังแล้วเตรียมวิ่งออกไปจากโต๊ะอาหาร...

 

....กระนั้นก็ไม่เร็วไปคู่กรณีที่เอื้อมมือมาคว้าเอวบางเอาไว้...

ออกแรงกระตุกเพียงเบาๆ ทั้งร่างก็แทบจะลอยหวือมาล้มใส่อ้อมแขน...


 

 

"......ฮึก.....ป....ปล่อยฉัน....ไอบ้า...."  เธอสะอึกสะอื้นพลางพยายามอย่างไร้ผลที่จะแกะมือเหนียวหนึบเป็นตุ๊กแกที่กอดอยู่ข้างหลังออก  "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!"



"ฟังไม่รู้เรื่องเลย"  เขาตอบไปข้างๆคูๆแล้วกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก  ใบหน้าซุกลงกับไหล่บางที่สั่นน้อยๆพร้อมกับพึมพำเสียงอู้อี้  "ฟังไม่รู้เรื่องเลยซักนิด"

 

"นายต้นน้ำ!!"  หญิงสาวตวาดพร้อมกับออกแรงดิ้นรนอีกครั้ง  แต่ผลที่ได้ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไรนัก  ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกดึงตัวไปกอดแน่นขึ้นไปอีก  "....ฉ....ฉันบอกว่าให้ปล่อยไง..."


ต้นน้ำยืนกอดอีกฝ่ายนิ่งอย่างนั้น  ปล่อยให้เธอพูดอะไรก็ตามที่อยากจะพูดออกมาจนกว่าหมดแรงไปเอง.. รู้สึกถึงหยดน้ำอุ่นๆที่หยดลงมากระทบบนมือครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

รู้อย่างนั้นแล้วก็ปวดใจแทบบ้า...แต่ว่า...

 

 

 

....ให้ตายเถอะ...ดื้ออะไรอย่างนี้นะ....

 

 

 

 

"เหนื่อยหรือยัง"

 

 

มีเพียงเสียงหอบปนเสียงสะอื้นดังแทรกเป็นระยะแทนคำตอบ.. เดาเอาเองว่าคงจะเหนื่อยจนหมดแรงอาละวาดแล้วเขาจึงเริ่มพูดขึ้นบ้าง

 

 

 

"....รู้รึเปล่า...วันนี้ฉันดีใจมากเลย..." 





"...แต่หน้าตานาย....ฮึก....ตอนกินไก่อบเข้าไปชิ้นแรก....ไม่เห็นเหมือนคนดีใจเลย"

 

 

ชายหนุ่มส่ายหน้าระอาใจ...


จะอยู่เงียบๆแล้วฟังต่อให้จบก่อนไม่ได้หรือยังไง  คนเค้ากำลังจะทำซึ้งแท้ๆ





"อ้อ...ตกลงนั่นเป็นไก่สินะ"




 

ก็...ไหนๆมันก็ซึ้งไม่ออกไปแล้วนี่

 

 

"...นี่นาย!!"
ไอริสขึ้นเสียงสูงปรี๊ด...เตรียมอาละวาดอีกครั้งถ้าไม่ติดว่ามีประโยคถัดไปมาเบรกไว้ก่อน



"...แต่ก็ไม่ได้รักเพราะเรื่องทำอาหารเก่งซักหน่อย"



มือที่กำลังจะออกแรงทุบชะงักไปนิดหนึ่ง...

ชายหนุ่มลอบยิ้มมุมปาก  ไม่เสียแรงที่มีพี่ชายหลีสาวเก่ง  ประโยคง้อสาวมันก็ต้องมีสะสมอยู่ในสต๊อกบ้างละน่า


 

"ทำออกมาไม่อร่อยก็ไม่เห็นเป็นไรนี่"

 

 

 

ตามด้วยเสียงดัง


'พลั่ก!'



และเสียงร้องโอดโอยของชายหนุ่มที่เผลอการ์ดตกจนโดนถองด้วยศอกเข้าให้

 

"ตกลงก็จะบอกว่าไม่อร่อยจริงๆสินะ!"

 

....ต้นน้ำยกมือกุมขมับ  หลังจากความพยายามจะทำซึ้งครั้งที่สองล้มเหลวไม่เป็นท่า...



.....ผู้หญิง.....ผู้หญิง........


.....ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากอะไรอย่างนี้.....





"ถ้าไม่อยากกินทีหลังก็ไม่ต้องกินสิ..."  ไอริสหันมาตวาดแว้ด  น้ำตายังคงนองหน้า


ต้นน้ำถอนใจออกมาหนึ่งเฮือก....ก่อนจะคว้าไหล่เล็กของอีกฝ่ายแล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีสวยที่เริ่มช้ำจนแดงคู่นั้นตรงๆ



ท่าทางเขาคงร่ำเรียนวิธีง้อสาวจากพี่ไม้มาไม่พอถึงได้เข้าโหมดโรแมนติกกับเขาไม่ได้สักที...


แต่ช่างเถอะ  ถ้ามันลำบากนักเขาก็จะพูดในแบบของตัวเอง

 

 

"....ไม่อร่อยแล้วยังไงล่ะ  มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนี่..."  ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ  สังเกตเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาทำท่าจะเริ่มร้องไห้ต่ออีกยกใหญ่ 


"...แค่เห็นว่าทำให้ขนาดนี้ก็ดีใจจะตายอยู่แล้วรู้รึเปล่า"

 

 

".....ค....ใครจะไปรู้กับนายกันเล่า!"

 

"มีความสุขมากๆเลยด้วยละรู้มั้ย"

 

 

"....ม....ไม่...ไม่รู้ย่ะ!!"

 

"แล้ววันนี้ก็รีบบึ่งรถกลับมาเพราะว่าอยากเจอหน้าเร็วๆละรู้รึเปล่าล่ะ"

 

 

หญิงสาวเริ่มรู้สึกตาลายไปหมด...ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ 
บทจะพูดทีก็พล่ามได้เป็นฉากๆ  ใครเจาะปากมันมาเนี่ย....

 

"แต่ก็ไม่ลืมซื้อของมาฝากหรอกนะ"  เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมา  "รู้รึเปล่า"

 

".....ม....ไม่รู้....ไม่รู้อะไรทั้งนั้นล่ะ!!"  ไอริสส่ายหน้าไปมาดูท่าจะใกล้สติแตกเต็มที ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งรู้สึกว่าอาการร้อนที่แก้มเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ   ใบหน้าเลอะคราบน้ำตาก้มงุดแต่กระนั้นก็ยังโวยวายด้วยน้ำเสียงขัดใจ   "เลิกถามรู้รึเปล่าๆๆๆ ซ้ำซากได้แล้ว!!"

 

 

 

ต้นน้ำไม่ตอบ...แต่คว้ามืออีกฝ่ายขึ้นมาแบออก  วางกล่องกำมะหยี่ลงบนฝ่ามือแล้วเปิดออกให้เห็นของข้างใน



"โอเค...ไม่เซ้าซี้แล้วก็ได้" 

 

เขาว่าพลางหยิบสร้อยคอเส้นเล็กที่มีประกายแวววาวจากจี้รูปหัวใจที่ห้อยอยู่ขึ้นมาแล้วเอื้อมไปใส่ให้อีกฝ่ายที่เหมือนจะยังยืนอึ้งอยู่ไม่หาย 

 

แก้มสีแดงระเรื่อนั้นช่างน่าเอ็นดูจนอดเอาปลายนิ้วไปเฉียดเบาๆไม่ได้



"งั้นถามอีกแค่ครั้งเดียวนะ"


เขาเอ่ยน้ำเสียงขี้เล่นแล้วดึงร่างตรงหน้าเข้ามากอดหมับไม่ทันรู้ตัว  ใบหน้าคลี่ยิ้มอ่อนโยนพลางกระชับอ้อมแขนแน่น  ได้กลิ่นฝนที่เหมือนจะเริ่มโปรยปรายโชยเข้ามาทางหน้าต่าง  ผสมไปกับกลิ่นแชมพูจางๆที่ลอยมากระทบจมูก....








".....รักที่สุดเลย......รู้รึเปล่า...."











โอ๊ยยยยยยยยยยยยย....น้องชายผม!!!
/โดราเอไม้กุมขมับ ธาตุไฟแตกซ่าน

ยกมือกลมๆขึ้นปาดเหงื่อแล้วหันหลังให้ฉากพระนางตรงหน้า





เราขึ้นไทม์แมชชีนกลับยุคปัจจุบันกันดีกว่านะครับ...ทางนี้เหมือนเขาจะเคลียร์กันเสร็จ

เรียบร้อยโรงเรียนพรรังสรรค์ไปแล้ว




ขณะที่กำลังจะมุดลงลิ้นชักนั่นเอง...เสียงบทสนทนาบางอย่างก็ลอยเข้าหู....

 

 

 

 

"นี่...รู้มั้ยว่าทำไมถึงซื้อไอ้นี่ให้น่ะ"


"...ก็บอกแล้วไงว่าเลิกถามได้แล้ว  ฉันจะไปรู้นายมั้ยล่ะ"



"ก็เพราะว่าเป็น 'จี้'  ไอริสจะได้หัวเราะไง  ฮะๆๆๆ"

 

 

 

ได้ยินเสียงดัง 'แป้ก' เบาๆ

 

 

โดราเอไม้ยกมือขึ้นตบหน้าผากหนึ่งทีก่อนที่ลิ้นชักจะปิดลง

 

อา...ดูรูปแก้ปวดตาสักนิดดีไหมครับ

 

สองคนนี้ทำอาหารไม่ได้เรื่องทั้งคู่เลย  ภาพหลังจากนี้เป็นความโกลาหลวุ่นวายท่ามกลางกลิ่นไหม้และควันดำขโมงเต็มบ้าน...เพราะฉะนั้นอย่าดูเลยนะครับ..

 

 

ว่าแต่เจ้าน้ำตัดผมสั้นซะแล้ว...  ผมละเสียดายจริงๆเลย  

ส่วนสูงนั่นก็น่าตกใจจริงๆเลยนะครับ  ไม่อยากจะเืชื่อว่าเจ้าเปี๊ยกของบ้านจะสูงได้ถึงขนาดนี้กับเขาเหมือนกัน  ไม่เสียแรงที่กินนมต่างน้ำไปตั้งมากมายก่ายกอง

 

 

 

 

เอาล่ะ  ทีนี้เราข้ามมาจนถึงข้อเก้าแล้วนะครับ

 


9.  ถ้าสามีมีชู้ ภรรยาจะทำยังไง

เท่าที่ดูความสัมพันธ์ของทั้งสองคน  ถ้ามีขึ้นมาจริงๆก็คงจะเป็น....


โทษตายสถานเดียว...ละมั้ง




10. แล้วถ้าภรรยามีชู้ สามีจะทำยังไง

ต้นน้ำจะไปมีปัญญาทำอะไรเขาได้...หงอซะขนาดนั้น



11. แทกใครต่อ

ใครยังไม่ได้ทำและพอมีเวลารับไปทำเลยคร้าบบบ

 

 

 

ขอยืมตัวลูกสาวหน่อยนะคะคุณแม่ไอริส... ^_^~

ยาวเวอร์กันเลยทีเดียว  มีคนอ่านจนจบไหมค้าาาา....

 

ต้นน้ำสิบปีให้หลังโผล่ออกมาแล้ว  แม้จะน่าตกใจหรืออาจจะผิดจากที่หลายคนคิดไปบ้าง...แต่ต้นน้ำสูงขึ้นจริงๆค่ะ 

 

จะไม่สูงขึ้นเลยก็คนแคระแล้วละนิ....ฮา

 

ส่วนผมก็สั้นลงเพราะว่าออกจากการควบคุมของพี่ชายได้มากขึ้น 

 

 

 

แปะรูปให้ดูก่อนจาก

 

 

หน้าแมนขึ้น......

นิดนึง?...ละมั้ง....(ฮา)

 

 

แล้วพบกันค่ะ  

คราวหน้าอัพการบ้านอะไรดีน๊อ~

Comment

Comment:

Tweet

หว๊่านนนหวานนะครับ อ่านไปอายม้วนไปกันเลยทีเดียวเจียว open-mounthed smile

พี่ไม้ ได้ศิษย์ฺดีสินะครับเนี่ย open-mounthed smile

#14 By Zairen_Parodyme. on 2008-11-07 18:17

แป้ก...ง่ะ จี้!!! เล่นไปได้ นายต้นน้ำ

ธาตุไฟแตกซ่านหลังคำว่า "อ้อ ตกลงนั่นเป็นไก่สินะ"

#13 By แมวหน้าแว่น on 2008-11-07 01:01

เท่แฮ่ะ

#12 By [=Pharm=] on 2008-11-07 00:59

วาดสวยมวาก แฮ่ๆ

ตามมาจากบล็อคนู้นนนนนค่า

ขอแอดนะคะ open-mounthed smile
ต้นน้ำเท่เว่ยเฮ่ย

สุดยอด!!!

ชอบ งาบเพื่อนมาทำแฟน55+

#10 By [veho on 2008-11-06 20:21

อ่านแล้วโฮกมากค่ะ หวาน~~

ต้นน้ำโตขึ้นแล้วแมน(ผู้ชาย)เลยนะคะเนี่ย
ยังไงก็เอาไอริสอยู่จนได้สินะ หึๆ
ว่าแต่ชอบมุกตอนจบมากเลยค่ะ เรื่องจี้น่ะ
ฮิ้ว~~~

#9 By เกี่ยว on 2008-11-06 20:16

ต้นน้ำหล่อและสูงค่า

หวานเจี๊ยบมดขึ้นเลยทีเดียว คึคึ

#8 By minicorn@Maki,Cloud,Vivi,Alisa on 2008-11-06 17:26

ต้นน้ำ TYL อัพเมะแล้ว =[]=!!!

ลูกน้ำ~~~ฉากง้อสาวแม่ยกให้เต็มร้อยค่ะ "ก็ไม่ได้รักเพราะทำอาหารอร่อยสักหน่อยนี่นา"

ชอบเซ็ตรู้รึเปล่าของหนุ่มน้ำจริงๆ อ่านแล้วเขิลล์ไปกับไอรินเลย แต่มาสะดุดเอาตรงสุดท้ายนี่แหละ...ต้นน้ำจริงๆด้วย(ฮา)

ต้นน้ำเมะขึ้นขนาดนี้ ก็คู่กับธูปไม่ได้สิ กระซิกๆ (ยังไม่เลิกนะเอ็ง)

#7 By thoop-aathewolf on 2008-11-06 17:11

โฮก !!!!!!! แม่ไอริสสกรีมลั่นบ้าน สติแตกไปแร้ว อ่านไปอ๊างไป
อาร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย หวานกันซะ !!!!! แม่เป็นปลื้ม

คุณแม่ต้นน้ำมิ๊ต้องยืมแร้ว แม่ไอริสยกลูกสาวให้ไปเร้ย แถม ข้าวสาร กับหนังสือแก้มุกแป๊กด้วยสิเอ้า 5555+

ปล. ปลื้มสุดที่ต้นน้ำสูงขึ้น
ปล2. สรุปแร้วต้นน้ำตอนเด็กเป็รเคะ ตอนโตเป็นเมะชิมะก๊ะ คริ คริ สงกรานต์ได้ใจเค้า คริ คริ
ปล3. ขออ๊างอีกรอบได้มิ๊ ~
ปล4. อ่านแร้วน้ำตาลขึ้นสายเน็ต

#6 By x{ คุณหuู.ไosิส * on 2008-11-06 16:47

เข้ามาโฮกดังๆ คู่นี้หวานจริงๆcry

เรื่องส่วนสูงยินดีด้วยนะเออconfused smile แต่เรื่องแป้กคงต้องทำใจsad smile
หวานมากๆเลยค่า ไม่นึกเลยว่าต้นน้ำจะแมนได้ขนาดนี้ ง้อไอริสได้น่ารักสุดๆแบบนี้ใครจะไปโกรธต่อได้ลงคอ

ไอริสซอฟท์ลงมาก จากสาวซ่าส์กลายเป็นผู้หญิงขี้งอนธรรมดาๆคนนึง (แต่ยังส่อแววโหดเหมือนเดิม)

555 นึกว่าความแป้กจะจางหายไปตามกาลเวลา ที่ไหนได้... เจอมุขสุดท้ายเข้าไปนี่ ต่มโรมานซ์ชำรุดหมด แล้วความแป้กนี่มันจะสืบทอดทางพันธุกรรมมั้ยเนี่ย?

ในที่สุดต้นน้ำก็สูงแล้วววว บันซายยยยย...

#4 By irindel on 2008-11-06 13:13

โอ้!!!! ผบ. เข้าครัว แค่คิดก็สนุกแล้ว

รูปสุดท้ายนี่โล่งใจแทนต้นน้ำจริง ๆ ครับ
เราจะโต เราจะโต ฮ่าๆ

#3 By KYRIL on 2008-11-06 12:29

หวานกันสุดๆเลยค่ะ!!!
อ่านจนจบน้าาาาาาา confused smile

#2 By Rethy's on 2008-11-06 07:07

มาอ่านยามดึก(เช้ามากกว่า)

อ่า ต้นน้ำ TYL อย่างหล่อค่า

ต้นน้ำนายแมนแม้นแมนมาก แต่ยังไม่ทิ้งลายอะ ยึดคติรับมือความโหดด้วยความแป้กสินะ(ทำให้อึ้งแล้วค่อยโจมตี)

ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆแหละค่ะ 555+ แบบไอริสนี่เข้าใจเลย หึๆๆๆๆ

แต่ว่าทางที่ดี หลีกเลี่ยงการทำอาหาร เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่ายจะดีกว่าหนอ

คึๆคึๆคึๆ

ติดตามงานต่อไปค่า

#1 By Boom on 2008-11-06 03:38