[ร.ร.ล.บ.] การบ้าน 2 เพื่อนๆในสายตาฉัน

posted on 05 May 2008 02:16 by tonnam-cs

ผู้เขียน : ต้นน้ำ

(หมายเหตุ - เนื่องจากกำหนดให้บล็อกนี้เป็นของต้นน้ำ และพี่ชายอีกสามคน รวมทั้งคุณแม่ซึ่งอาจมาเขียนบล็อกที่นี่้เป็นครั้งคราว ดังนั้นจะกำหนดไว้ต้นเรื่องเลยนะคะว่าเอ็นทรี่นี้ใครเป็นคนเขียน ^__^~)

รูปเพื่อนๆในการบ้านพวกนี้แม่เป็นคนวาดให้ทั้งหมดล่ะ...

ส่วนที่่ว่าทำไมฉันไม่วาดเองน่ะเหรอ...

ฮะๆๆ... ให้ฉันวาดน่ะ ไม่ดีมั้ง ออกมาจะหน้าตาเป็นมนุษย์รึเปล่ายังไม่รู้เลย

(อันนี้ฉันเีขียนถึงเพื่อนๆเพิ่มจากที่เคยเีขียนตอนยังอยู่บล็อกเดียวกับแม่ด้วยนะ)

*************************************

::Part 1::

"บ้าเอ๊ย!!"

ไม่อยากจะเชื่อเลย...มาสายตั้งแต่เปิดเทอมวันแรกทั้งที่อุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นตั้งกะตีห้าเนี่ยนะ

ไอ้พี่บ้า...ชวนทะเลาะทั้งปี ทำเสียฤกษ์หมด

ฮึ่ยยยยย!

แต่ก็นะ...เอาเหอะ หงุดหงิดไปก็เท่านั้น

ฉันส่ายหน้า ไล่ความคิดเรื่องปีศาจที่เรียกตัวเองว่าพี่ชายสามคนที่บ้านทิ้งๆไปซะ แล้วหันไปสนใจบอร์ดอะไรสักอย่างที่มีบรรดานักเรียนมุงดูกันอย่างสนอกสนใจ

อะฮ่า...สงสัยจะมีเรื่องน่าสนุกแต่เช้า

“อะไรเนี่ย...ก็แค่รายชื่อนักเรียนห้อง 4/1เอง” ฉันพึมพำก่อนจะเพิ่มเสียงดังขึ้นกับประโยคถัดไป

“นึกว่าจะเป็นตารางแบ่งสายต่อสู้ชิงตำแหน่งหัวหน้าห้องซะอีก ฮะๆ”

“.......”

....เงียบฉี่....

....อะไรกันละเนี่ย...

ขำสิ.....!!!!

“....”

เฮ่ย....ให้ตายสิ!!

เจ้าพวกนี้นี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลยจริงๆ

ฉันส่ายหน้าเซ็งๆ ก่อนจะหันไปสนใจรายชื่อและลำดับเลขที่บนบอร์ดแทน

อืมมมม....เพื่อนเยอะเหมือนกันแฮะ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

สืบสาน กาลวารินทร์ (สาน)

ชัวร์เลย...หน้าตาอย่างงี้ เด็กเรียนไม่ต้องสงสัย! เรียบร้อยมาเชียว....

หนังสือที่กองเป็นกะตั๊กนั่น เยอะกว่าที่ฉันอ่านตลอดปีที่ผ่านมาอีกมั้งน่ะ

นายนี่แปลกดีนะ...เดินชนโน่นชนนี่ตลอดเลย

แล้วทำไมไม่วางหนังสือกองโตที่มันบังหน้านายออกก่อนจะเที่ยวเดินท่อมๆไปไหนมาไหนเล่า...ฮะๆ

ได้ยินนายบ่นงึมงำเรื่องปกหนังสือยับหรืออะไรสักอย่าง

เฮ้ๆ เป็นผู้ชายอย่าทำท่าทางน่าสงสารแบบนั่นซี่!

“เหอะน่า อย่าคิดมาก แค่ปกหนังสือยับนิดหน่อยเอง รีดๆเอาเดี๋ยวก็หาย” ฉันว่า...

เห็นแล้วอดเดินไปตบไหล่ปลอบใจไม่ได้

ว่าแต่ทำไมนายต้องทำหน้าเหมือนเจ็บซะมากมายอย่างนั้นด้วยเล่า...ก็แค่ตบไหล่เบาๆเอง

“เสื้อฉันยังยับกว่าอีก...ฮ่าๆ”

ทำไมมีแต่ฉันที่หัวเราะคนเดียวอีกแล้วเนี่ย!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

นิกาน เศวตนภา (นิค)

ฉันเปิดประเป๋าหนังสือ ว่าจะเช็กเครื่องเขียนซักหน่อยว่าโอเครึเปล่ามีขวดนมอยู่ในกระเป๋าเหมือนทุกที...

แต่วันนี้มีห่ออะไรสีชมพูอยู่ข้างๆกันด้วยแฮะ..

มันเป็นนมผงอัดเม็ดรสสตรอเบอร์รี่ซองสีชมพูแปร๊ด...แถมด้วยกระดาษโพสต์อิทแปะอยู่ บนนั้นมีลายมือยึกยือที่แสนจะคุ้นเคย

‘โตไวๆ ไอ้น้องรัก.......จาก...พี่ชาย’

โอย....

อยากเอาหัวโขกโต๊ะตาย....

เล่นบ้าอะไรของพวกพี่อีกแล้วเนี่ย ถ้าคนอื่นมาเห็นว่ามีขนมเด็กๆอย่างงี้อยู่ในกระเป๋าเด็กม.ปลายจะทำยังไงเล่า!!

พลันสายตาก็เหลือบไปเจอใครบางคนที่จ้องเขม็งมาจนรู้สึกยังกับจะทะลุแน่ะ

อ๋า....!?

สาวน้อยตัวเล็ก(กว่าฉัน)ท่าทางเรียบร้อยนี่มายืนจ้องอะไรฉันเนี่ย

ฉันมองตามสายตาของเธอถึงได้รู้ว่าที่ถูกจ้องอยู่นั่นน่ะไม่ใช่ฉันซักหน่อย แต่เป็นไอ้นมเม็ดนี่ต่างหาก

เห....?

หนึ่งอึดใจผ่านไป...ฉันตัดสินใจยื่นขนมในมือไปตรงหน้าเธอ

“กินมั้ย”

ถ้ามองไม่ผิด...เธอยิ้มใช่มั้ยน่ะ!

อะไรกัน...ฉันยังไม่ได้ปล่อยมุขเด็ดเลยนะ....

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

แพรวนภา ดารารัศมีโชติ (พราว)

ชื่อ ’พราว’ นี่...ฉันได้ยินหลายรอบแล้วตั้งแต่เช้า

เห็นว่าเป็นอะไรเกี่ยวกับรองเท้านักเรียน.....ลัคกี้......ไม้กลอง....แล้วก็เลือดไหลพลั่กๆ....!!

อืมๆ....โอเค...ฉันจะพยายามเข้าใจ

นั่นไง....เธอนั่งอยู่ตรงนั้น....เหม่อไปนอกหน้าต่างได้เป็นนานสองนาน...ไม่รู้คิดอะไรอยู่แฮะ

เธอเจ๋งไม่เบา

ฉันว่าเธอดูโหดๆดีนะ....

สงสัยอยู่เหมือนกัน...ถ้าเธอมาได้ยินเข้า รองเท้าของเธออีกข้างมันจะพุ่งมาที่หัวฉันหรือเปล่า...

แต่นั่นล่ะ เธอเป็นผู้หญิง...ถึงจะทำจริงฉันก็ไม่ถือหรอก

....ยังไงฉันก็หลบทัน....ฮะๆ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ปิยธิดา จินตนปิยะ (ฟาร์ม)

ฉันว่าฉันเห็นเธอที่สนามบาสนะ...

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอจะกระเตงเอาร่มไปไหนมาไหนด้วยในวันแดดเปรี้ยงโดยไม่ยอมกางเพื่ออะไร

แต่ไอ้วิธีใช้ร่มนั่นน่ะ...สุดยอด....

ประทับใจเป็นบ้า

ว่าแต่....ตกลงเธอเล่นบาสเป็นจริงๆรึเปล่าน่ะ ฮะๆ

ฉันว่าเธอท่าทางลุยๆดี...

ตอนนี้ฉันก็เริ่มๆจะเรียนมวยไทยอยู่

สนใจมาเรียนด้วยกันมั้ย!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

วิระ วิญญรักษา (ธูป)

เห็นเจ้านี่แวบแรก...มันรู้สึกถูกชะตาแปลกๆแฮะหาสาเหตุไม่เจอ...

รู้สึกยังกับมีใครมากระซิบย้ำๆข้างหูบ่อยๆว่าไอ้หมอนี่น่าคบนะเว้ย...ฮะๆ พิลึกดีว่ะ

เห็นนายชอบเอามือไปปัดๆแตะๆแถวไหล่ซ้ายบ่อยๆ เมื่อเช้านี้ก็เหมือนจะเห็นควันอะไรก็ไม่รู้...อยู่แถวๆข้างหลังนาย

แล้วจู่ๆก็เย็นวูบ....เสียวสันหลังวาบเลย

เฮ่ย...ฉันไม่ใช่คนกลัวผีนะ...แค่รู้สึกวาบๆประหลาดๆกับไอ้ควันข้างหลังนายนั่น!!

มารู้เอาทีหลัง

ใครเอาแก้วกาแฟไปวางไว้ตรงนั้นฟร่ะ!

บ้าชิบ...ตกใจหมด.... (ฉันไม่ได้กลัวผีนะ!)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ประสบโชค วิริยะกุล (ลัค)

ปกติฉันไม่ค่อยรู้เรื่องไอ้พวกดนตรี...แต่นายเคาะโต๊ะมันดีว่ะ!

ว่าแต่ไอ้รอยเลือดแห้งๆแถวจมูกนั่นก็นะ....

พราวเขาเป็นผู้หญิงนี่...ดีแล้วที่นายไม่เอาเรื่องอะไร...
(ฉันคิดว่างั้นนะ พวกนายไม่ได้โกรธกันใช่มะ)

ไม่รู้ดิ.. แต่ผู้ชายที่รังแกผู้หญิงนี่ฉันว่าเห่ยว่ะ....

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

สงกรานต์ สว่างพิทักษ์ (แมน)

ยอมรับเลยว่าเจ้านี่หน้าตาดีไม่หยอก แต่ท่าทางคงขี้หลี

เห็นคุยโทรศัพท์กับสาวๆเสียงหวานจ๋อย...ทนฟังแทบไม่ได้...ท่าทางคงไม่ใช่คนเดียวซะด้วย

แล้วยังผู้หญิงในห้องอีก...สาวๆเดินผ่านทีเห็นจ้องตางี้ไม่กระพริบ

เชื่อเลย หลอกผู้หญิงไปทั่ว...ไม่ไหวว่ะ เลิกเหอะ!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

::Part 2::

(จากนี้แม่สั่งให้เรียงตามเลขที่แล้ว...เพราะว่าแม่งง...ฉันว่าก็แค่วาดรูปเอง ไม่เห็นน่างงอะไร แม่นี่พิลึก)

005 : สร-วชิรา กวีไกรสร

สรดูเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่ว่าก็ดูจะไม่ใช่คนคบยากอะไร

ฉันเห็นเธอพก 'ไอ้นั่น' ติดตัวตลอดเลย...

เอ่อ...เค้าเรียกเมาธ์ออร์แกนใช่มะ
(อย่าทำหน้างั้นดิ...ฉันรู้จักมันหรอกน่า แค่เล่นมุขเอง ฮะๆๆ)

แต่เล่นดนตรีเป็นนี่ดีนะ อย่างที่เค้าว่าไง..

ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก (อือ...เหมือนด่าตัวเองพิกล)
ฉันนี่เล่นดนตรีอะไรไม่เป็นสักอย่าง...แต่เรื่องลุยๆนี่ไม่เกี่ยงนะ
มีอะไรให้ลุยที่ไหนอย่าลืมมาชวนกันบ้างล่ะ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

006 : ฮุย-พนมกร เลค

"โย่ว! ฮุย"
ฉันส่งเสียงทักเธอที่ยืนอยู่มุมห้องคนเดียว มาดนักกีฬาดีจริงๆเลย

ฟังมาจากเพื่อนคนอื่นว่าเธอชื่อฮุย

"แต่งตัวไม่เรียบร้อยนา....ฮะๆๆ"

เธอมองหน้าฉันแปลกๆ

เหอะๆ สงสัยฉันพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปอีกแล้ว...

ก็เลยรีบพูดตบท้ายก่อนสถานการณ์จะย่ำแย่อย่างที่เป็นอยู่บ่อยๆ
"ฉันก็แต่งตัวไม่เรียบร้อยเหมือนกันนิ"

ว่าพลางหยิบปอยผมตัวเองที่ยาวจนระต้นคอแล้วมาโชว์มั่ง

ระหว่างคุยกันฉันแอบเห็นว่าเธอมองไปทางกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่ยืนคุยกันอยู่ไม่ห่างออกไปนัก

แปลกนะ...ที่เธอไม่เข้าไปร่วมวง ทั้งๆที่สีหน้าเธอก็ดูเหมือนว่าอยากจะเข้าไปคุยด้วย

อืม...

ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ...เอาไงดีล่ะ เธออยากฟังมุขตลกรึเปล่า
(แต่คน 99.99% เค้าก็บอกว่ามันไม่ขำน่ะนะ)

สุดท้ายก็เลยตัดสินใจว่าเรื่องตลกน่ะรอได้..ก็ดูเธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์อยากฟังนี่นะ

"ไม่เข้าไปร่วมวงเหรอ"

ฉันเหลือบไปทางเพื่อนผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ดูเหมือนกำลังจะคุยกันเรื่องน้ำชาอะไรสักอย่างกันอยู่

"พวกนั้นก็ต้องอยากคุยกับเธอมากกว่านี้แน่ๆเลย"

ฉันพยายามยิ้มให้กว้างที่สุด...

อืม...ดูท่าผลจะออกมาดีกว่าเล่นมุขออกไปสินะ

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

007 : ฟาน-รักษ์ เสถียรลีลาลาศ

เฮ่ย!!!

นายจะหาว่าฉันน่ารำคาญก็ได้ แต่ฉันอดถามไม่ได้จริงๆว่ะ

"ตกลงนายไม่เคยไปเป็นนักแสดงที่ไหนจริงๆดิฟาน..."

"แล้วเพื่อนนายที่ว่าเป็นชาวฮ่องกงล่ะ"

"....."

ไม่ตอบเว่ยเฮ่ย...เจ้านั่นต้องใช่เฉินหลงแน่เลย!!!

ฉันเห็นนายรำมวยจีนด้วย...ไอ้ท่าโดดเตะนั่นน่ะเท่โคตรๆ สอนกันมั่งดิ...
ฉันเองก็เล่นเทควันโดเหมือนกัน แต่ตอนนี้กำลังเริ่มเรียนมวยไทยมั่งแล้ว

พอเห็นนายแล้วฉันว่ามวยจีนก็เท่เป็นบ้า....น่าเรียนๆ

ว่าแต่...

ขอถามอีกทีเถอะนะ เพื่อความชัวร์ก่อนที่นายจะหันไปสนใจกับการตัดเล็บที่ค้างอยู่

"นายไม่ได้เป็นดาราจริงเรอะ!"

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

008: หยิน-ประทานพร พ้นภัยพาล

ฉันนั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่ที่โต๊ะ...แล้วก็ได้ยินเสียงร้องเพลงเบาๆจากที่ไม่ไกลนัก

อืม...เสียงดีนี่

ตามองหาต้นเสียง...แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่สาวหมวยน่าตาเจ้าเล่ห์ที่ท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นนอน

เสียงเพลงเงียบไปทันควันราวกับมีใครไปกดสวิชต์ปิด...

"....."

ก็ไม่มีใครอ้าปากร้องเพลงนี่หว่า....

ฉันหันกลับมา...

เสียงเพลงแผ่วๆลอยมาอีก....
แต่พอหันไปมองทางต้นเสียง...จู่ๆมันก็เงียบไป...

ฉันขมวดคิ้ว...กลับมาสนใจข้าวของบนโต๊ะตัวเองอีกครั้ง

ท่าทางว่าใครบางคนจะกดสวิชต์เปิดเพลงอีกแล้ว
คราวนี้เลยตัดสินใจไม่หันไปมองทั้งหน้า...แค่เหลือบๆไปทางต้นเสียง

"หือ?"

สาวหมวยพูดน้อยท่าทางเจ้าเล่ห์คนนั้นน่ะเอง
ได้ยินเพื่อนๆเรียกเธอว่า "หยิน"

อืม....หยิน.....
ฉันนั่งเท้าคาง ตัดสินใจไม่หันไปมองเพราะกำลังเพลินกับเสียงเพลงที่ถ้าหันไปเธอก็คงหยุดร้องไปอีก

หยิน...ที่คู่กับหยางรึเปล่าหว่า....

ถ้ามีพี่น้องก็ควรจะชื่อหยางสินะ....
ฉันนั่งหัวเราะหึๆคนเดียวกับมุขของตัวเอง พร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงเพลงแผ่วนั้นต่อไป

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

009 : ไอริน-ซาจิ อิชิเกะ

สาวลูกครึ่งญี่ปุ่น...
ดูเป็นคนน่ารักยิ้มง่ายดีนะ ท่าทางจะคุยด้วยง่าย...

แต่มีเสียงเล่าลือกันว่าเธอสะสมหนัง AV ห๊ะ!!!!

แต่ดูหน้าตาเธอแล้วไม่น่าใช่คนอย่างงั้นนี่
ต้องเป็นมุขตลกแหงแซะ

แถมยังได้ยินเธอประกาศด้วยใบหน้าแดงแจ๋...
แดงจนแทบจะลามไปถึงไอ้ซาลาเปากลมๆบนหัวเธอถ้าทำได้ละก็นะ

ฮะๆๆ
ไม่ต้องห่วง อย่างน้อยฉันก็เชื่อเธอละน่า...ใครกันมาพูดใส่ร้ายเด็กผู้หญิงอย่างงี้

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

011 : ขนุน-ภัสษประภา ประสานคุณ

พักกลางวันของฉัน...แทนที่จะได้นั่งซดนมหลังอาหารเที่ยงให้สบายใจ

เจ้าพี่ตัวดีก็ดันโทรมารบกวนซะนี่!!!

"แล้วอย่าลืมซื้อเห็ดฟางมาด้วยล่ะ"
เป็นประโยคสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่เสียง ตู๊ดๆๆๆๆๆ ชวนขัดใจจะดังตามมา

อยากกินผัดผักใส่เห็ดฟางขนาดหนักถึงกับต้องโทรมาสั่งกันอย่างงี้เชียวเรอะ!!

ถ้าอยากกินนักก็ซื้อเอาตามร้านข้าวแกงแถวหน้ามอซะซี่...
เดี๋ยวกลับไปผัดไหม้ดำปี๋ก็จะมาตามกินหัวกันอีก

"ปีศาจชัดๆ!! ทำไมที่บ้านมีแต่พวกปีศาจนะ!"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"

ฉันสะดุ้งเฮือก ไปเหยียบเท้าใครเข้ารึไงวะ!!

สาวผมเปียสองข้างที่ดูหลุดรุ่ยจนชี้โด่เด่โผล่มาจากไหนไม่รู้....
รู้แต่ว่าดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นส้มแปร๊ดนั่นช่างเปล่งประกาย...เอ้อ...ใฝ่รู้...เหลือเกิน
(ว่าแต่เธอไปตัดแว่นร้านไหนมาน่ะ สีโดนใจมาก ข้ามถนนคงไม่โดนรถชนแน่นอน)

ฉันหลุดหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง...แต่คิดว่าเธอคงมัวแต่ตื่นเต้นจนไม่ทันสังเกตเห็น

"นี่ๆๆ..จริงเหรอ ที่บ้านเธอน่ะ...ปีศาจ...ปีศาจ..."
อา....ค่อยๆพูดก็ได้ กลัวเธอจะสำลักจัง...เอาเฮดโฟนแดงแจ๋ที่คอนั่นออกก่อนมั้ยเผื่อจะหายใจสะดวกขึ้น

"มีปีศาจจริงๆเหรอ!!!"
เธอยังคงถามอยู่เรื่องเดิมและดูท่าจะไม่ล้มเลิกง่ายๆจนกว่าจะได้รับคำตอบ

อืม...

บางทีนี่อาจจะเป็นมุขของเธอละมั้ง...

แต่ดูจะแป้กกว่าฉันอีกนะ
ฉันก็เลยตัดสินใจ..ว่าไงว่าตามกัน...

"อือ...ปีศาจ...สามตัวแน่ะ"

ไม่ได้โกหกนะ...
ปีศาจจริงๆ ปีศาจพี่ชายสามตัวที่ชอบกินหัวน้องเป็นอาหารไง

("เฮ่ย!! พี่กล้าอย่ามาจิ้มเอวเด้ กำลังทำการบ้านอยู่เนี่ยเห็นมั้ยล่ะ!!)

แฮ่ม...กลับมาเรื่องการบ้านกันต่อ..

ดูเธอจะตื่นเต้นน่าดู แถมยังเล่าเรื่องปีศาจเลยไปถึงผีสางนางไม้ยันมนุษย์ดาวพลูโตให้ฟังแบบนอนสต๊อป....
ไอ้ฉันก็มัวแต่ฟังซะเพลิน...จนกระทั่งกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นถึงได้รู้ตัว....

ฉันยังไม่ได้กินนมที่เตรียมมาเลยน๊าาาาา แล้วเมื่อไหร่จะสูงละเนี่ยยยยย!!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

เอาล่ะ จบ part ที่ 2 แล้ว

แม่เอาแต่บ่นใส่..ว่าโตป่านนี้แล้วยังวาดรูปเห่ยจนต้องให้แม่่ช่วยวาดให้ การบ้านตัวเองแท้ๆ

ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา..

ถ้ารูปเพื่อนๆในการบ้านนี้ออกมาไม่ถูกใจก็โทษแม่นะ ฉันไม่เกี่ยวด้วย!

อ้อใช่...อีกอย่างหนึ่ง

เพราะว่าช่วงนี้แม่งานยุ่งมากๆ เห็นว่าต้องย้ายหอเพราะว่าต้องย้ายที่เรียนจากกรุงเทพฯมาอยู่ราชบุรีแล้วตอนนี้ แถมที่หอใหม่ยังไม่รู้ว่าจะมีเน็ตให้เ่ล่นรึเปล่า (แต่ได้ยินบ่นๆอยู่ว่าเหมือนจะไม่มีเน็ตให้)

ดังนั้นฉันอาจมาอัพเดตช้าหน่อยนะ เพราะว่าแม่ไม่ค่อยว่างวาดรูปให้ แล้วแถมยังอาจจะเล่นเน็ตไม่ได้ซะอีก ให้ตายเถอะ!!

กว่าจะได้อัพอีกทีการบ้านไม่ท่วมหัวตายเหรอเนี่ย!!!